STRAKS BEN JE WEG - Benwa Meneers

Het leven is de facto een tragedie. Mijn bonnie zei: ‘Life is not a bed of roses’. Degene die dit kan aanvaarden, kan misschien geluk vinden. De tragedie van het bestaan werd vroeger gesublimeerd door de religie, met zijn martelaren die symbolisch voor ons lijden met hun ultieme offer.
Met de erosie van het geloof in het Westen komt de fundamentele vraag naar de zin van het lijden in het bestaan zonder een answer. Het huidige ideaal van het consumentisme en de kapitalistische globalisering met zijn cultus van privatisering biedt geen afdoende antwoord. Romantiek werd vermoord.
De huidige geopolitieke globale polycrisis, de ontmenselijking door gesofistikeerde industrie-staten, de tribalisering van de samenleving en de klimaatkrisis, laten tegenwoordig ook menig leerkrachten en traditionele intelligentia met verstomming achter. Ten laatste richt men zich tot de kunstenaar, die marginale figuur die eerder niet ernstig werd bevonden. Nu kan de kunstenaar zeggen: ‘ik ben ook maar een mens en ik doe maar wat’.
De kracht van de kunstenaar ligt hem echter in zijn koppig kunstenaar-zijn, in zijn eenzaamheid en kwetsbaarheid, in zijn hyper individuele visie die hij/zij desondanks (!) doorzet naar een activiteit of productie die zijn bestaan zelf rechtvaardigt.

Ik leerde Benwa Meneers (geboren Benoît Monsieurs, Izegem, 1994) kennen rond 2022, als een vrolijke gast die veel van kunst en mensen houdt.
Zijn uiterlijk doet me denken aan de renaissance-man Albrecht Dürer met een working class petje.
Benwa Meneers is in Gent (en ver daarbuiten) vooral bekend als de muzikale performer onder de naam Venediktos Tempelboom; de gitarist die op zijn eigen manier met zijn finger-picking Americana ons meeneemt doorheen een spirituele trance-odysee. Daarnaast is hij een enthousiast programmator met een zeer brede visie.

Benoit Monsieurs deed geen klassieke beeldende kunstopleiding, hij studeerde wel zes jaar geografie aan de Gentse Universiteit, wat hij achter zich liet en koos voor het betere snaarwerk dat hem vrij maakte.

Afzijdig van sentimentalisme en folklorisme heeft hij zij manier om aan een postmodern publiek te vertellen over onze eenzaamheid, waanzin en vrijheid.

Zijn intuïetieve, lyrische beeldend werk heeft dezelfde dwingende noodzaak en obsessie met een scheut woedde, maar ook tederheid en melancholie.

De beelden van Benwa zijn losgeslagen en opengereten; de gestalt-bildung is los, als met een naai- en steekwerk hangen lijnen, de vormen kwetsbaar aan elkaar.
De textuur of ontelbare lijnen, nerven, krassen en uithalen, met grafiet en inkt doen denken aan scheuren, naden, cesuren en spleten van het ondergrondse. We zien breuklijnen van tektonische lagen, de kluizen van de eeuwigheid.
Het is alsof Benoit Meneers krast, rijt in een oppervlakte, een massa, om iets open te leggen.

De mensbeelden die we zien zijn schaars en fragmentarisch.
We herkennen soms sterren, vogels en bloemen en een onverwacht coloriet.

De natuur, een ruimte van vrijheid en intuïetie, maar ook met zijn harde wetten, zo ver weg van onze gesofisticeerde scherm-maatschappij, vormt de basis van inspiratie voor Benwa Meneers.
Het is alsof Benoit Meneers krast, rijt in een oppervlakte, een massa, om iets open te leggen.